Badanie SPARKbiom
przypadki kliniczne

W mikrobiomie jelitowym stwierdzono dominację Bacteroides fragilis na poziomie około 70%. Jest to gatunek komensalny, naturalnie występujący w jelicie grubym, jednak jego oznaczenie klasycznymi metodami jest utrudnione, ponieważ wymaga ścisłych warunków beztlenowych.

Wynik odzwierciedlał konsekwencje wieloletniej antybiotykoterapii — kolejne cykle leczenia zredukowały mikrobiotę w taki sposób, że umożliwiły stopniowe zdominowanie środowiska jelitowego przez bakterie najbardziej odporne.

Dodatkowo Bacteroides posiadają zdolność wymiany fragmentów DNA pomiędzy sobą (tzw. transfer poziomy), w tym genów związanych z opornością na antybiotyki, co sprzyja dalszemu utrwalaniu przewagi tych szczepów.

Pełny opis mikrobiomu pozwala wybrać terapię ściśle ukierunkowaną, w miarę możliwości oszczędzającą dobroczynne florę jelit.

W mikrobiomie jelitowym stwierdzono obecność Geotrichum candidum na poziomie około 60%. Pacjent wcześniej miał podwyższony kwas jabłkowy w innych testach, jednak klasyczne badania nie ujawniły obecności drożdży z rodzaju Candida.

Wyczerpujący obraz mikrobiomu pozwolił wskazać konkretny gatunek odpowiadający za objawy.

Znaczny przerost Escherichia coli, nawet do 60% mikrobiomu jest bardzo często wyjaśnieniem dla objawów sugerujących zakażenie pasożytami.

Analiza mikrobiomu pozwala rozstrzygnąć, czy objawy wywołane są obecnością pasożytów, czy dysbiozą.

W mikrobiomie jelitowym stwierdzono nadmierny udział Phascolarctobacterium vulgatus. Bakteria ta jako komensal występuje naturalnie w jelicie człowieka, ale jej nadmierny rozrost przyczyniał się do nasilenia uciążliwych objawów po spożyciu nabiału.

Po ustaleniu w badaniu mikrobiomu, jaka bakteria odpowiada za nawracające dolegliwości, możliwe było podjęcie celowanych działań terapeutycznych.

Próbka 1: W materiale wykryto obecność Streptococcus anginosus. Na podstawie wyniku wprowadzono ukierunkowaną antybiotykoterapię.

Próbka 2: Po ok. 2,5 doby antybiotykoterapii wykazano ponad dziesięciokrotne zmniejszenie liczby mikroorganizmów oraz całkowitą eradykację Streptococcus anginosus.

Badanie pozwoliło zidentyfikować trudno wykrywalny patogen i ocenić wpływ leczenia na mikrobiom.

Na podstawie kompletnego opisu mikrobiomu udaje się precyzyjnie zidentyfikować bakterie odpowiedzialne za stany zapalne — nie jest to możliwe metodą posiewu, zwłaszcza dla bakterii beztlenowych.

Terapia oparta o konkretny obraz mikrobiologiczny minimalizuje szkody w mikrobiocie.

Profil mikrobiomu wykazał przewagę Lactobacillus iners. Gatunek ten bywa mniej stabilny niż L. crispatus, która powinna dominować w prawidłowym mikrobiomie.

Kompletny obraz mikrobiomu pozwala ocenić czynniki wpływające na zdrowie układu rozrodczego i planowanie diagnostyki płodności.

Badanie wykazało obecność Gardnerella oraz drożdżaków, przy obniżeniu prawidłowo występujących Lactobacillus — obraz dysbiozy.

Mieszany skład mikrobiomu tłumaczy nawracające dolegliwości i wymaga działań wspierających odbudowę równowagi.

Badanie wykazało dysbiozę — mieszaną florę zamiast dominacji L. crispatus lub L. gasseri.

Prawidłowy mikrobiom macicy może sprzyjać procesowi implantacji zarodka.

Wykryto Prevotella bivia (najliczniejsza) i Mobiluncus curtisii — bakterie typowe dla kobiecego układu rozrodczego, mogące wpływać na jakość nasienia.

Precyzyjna identyfikacja umożliwia ukierunkowanie diagnostyki i leczenia obojga partnerów.

Stwierdzono dominację Morganella morganii na poziomie około 50% — bakterii trudnej do uchwycenia w klasycznych posiewach i często oporne na antybiotyki.

Identyfikacja dominującego patogenu pozwala wdrożyć terapię ukierunkowaną na konkretny gatunek.

Stwierdzono obecność Demodex folliculorum — pajęczaka bytującego w mieszkach włosowych, którego zakażenie może nasilać zmiany skórne.

Analiza wyjaśniła, dlaczego leczenie antybiotykami było nieskuteczne — zmiany wynikały z demodekozy, nie infekcji bakteryjnej.

Stwierdzono dominację Malassezia globosa (około 60%) oraz Malassezia restricta (około 16%).

Nadmierny rozrost Malassezia może prowadzić do stanów zapalnych i wypadania włosów. Ukierunkowanie leczenia na konkretne gatunki umożliwia skrócenie terapii z trzech miesięcy do trzech tygodni.